کل ماجرای این داستان اینه که یه دختری که قیافه و اندام خیلی خوشکل و نازی داره. در آینده قرار بشه شبیه مادرش که رنگ پوسته تیره و صورتی با حالت همیشه گریان و شونه های جمع شده و شکم قلمبه داره.

امروز که از پادگان  خونه می رفتم دیدمش.اول خودش رو دیدم. دختری که علی رقم صورت کودکانش کاملا از لحاظ جنسی رسیده بود و می شد روش حساب کرد.چشمهای مات و قهوه ایش غم کهنه و  منحسربه فردی داشت.( نمی خوام قضیه رو به رمانتیک بازی بکشم ولی غمش واقعا خاص بود. مثلا غم اکتسابی از نوع حسرت و تنفر نبود بیشتر از روی ترس بود.)و این با حس کودکانه ای که راه رفتنش از دور القا می کرد تضاد لطیفی داشت.آرایش نداشت . اما سرخی لبهاش و  خط دور چشمش کاملا واضح بود. من از ۱۵ قدم بهش مونده بود که متوجش شدم .گردی سینه هاش کاملا فضای داخل مانتو رو پر کرده بود  و تپلی رونها نگاهم رو به طرف خودشون می کشید. گویا تو زندگیش فقط به عصر های بارانی اندیشیده بود!.  نز دیک تر که شدم متوجه خانوم چادری  که در فاصله ۵،۶ قدمی پشت سر بانوی زیبای من راه می رفت، شدم.  معلوم بود غربتیه .از طرز شلم شوربایی چادرش مشخص بود.از    شونه های جمع شده و شکم قلمبش فقط می شد فهمید که چقدر تو زندگی به چیزای مهمل و دیگر آزار فکر کرده.اینرو قیافش هم تایید می کرد که  به سامان بودن زندگی بقیه چقدر اذیتش می کنه.کاملا  مادرش بود!. همون غم متعالی که قبلا توضیحش دادم رو اگر از یک تابع سوء ظن و عقده های سرکوب شده و کهنه جنسی بگذرونی .اینچنین خبیس میشه. مادره می شه گفت اثر یک کاریکاتوریست روانی و سادیستی بود که  از  بانوی من کشیده بود. تازه تو رنگ کردن هم مبالغه کرده و رنگ قهوه ای سوخته زیاد به کار برده بود. یک لحظه از ذهنم که تا قبل از این با دختره بسیار صمیمی شده بود گذشت که نمی تونم هر چقدر هم که با نوی من دارای کمالات و تنازی باشه با چنین مادرزن سوء استفاده گر و متوقعی کنار بیام.

تا خونه به نگاه    معصوم دخترک فکر می کردم.اون غم ،ترس دخترک از سرنوشت محتوم اندام و زیبای صورتش بود.

کافی نت پارس (شالی کوبی)

مرلین مونرو در جایی گفته است: « هالیوود جایی‌ست که هزاران دلار به دختری می‌دهند تا طبق انتظارها نمایش داده شود. هزاران دلار برای یک بوسه‌ و پنجاه سنت برای روح آن دختر. من هزاران دلار گرفته‌ام اما هنوز از پنجاه سنت خبری نیست.

امروز داستان یکی از دوستانم رو می خوانید به نام سعید ابوطالبی که قبول کرده من داستنش رو تو وبلاگم قرار بدم .این داستان اسم ندارد.

احتمالا ما هیچ کدام چیزی نمی دانیم. نه من ، و نه زن یا مرد غار نشین . مخلوقی یا چیزی شبیه یک بلوط نیم سوخته با شیارها و امتداد در قصد ، یا نیتی آمیخته در سطحی از چروک … .درخششی خیره کننده بر چشم ، در سیری بلوطی شکل بر زن یا مرد غار نشین، ایستاده بر سطح مورب . در واقع ما هنوز چیزی نمی دانیم . چیزی ملموستر از زمانی که پدر بزرگ می گفت: در سال … وقتی هنوز شاید ترفندی برای نشانه گذاری زمان در نیافته بود یا فرصتی برای ایجاد یا ازدیاد نسل در جنگ با اقوام آسیای میانه.

در واقع پدر بزرگ بعد از آنکه برای اولین بار مرده باشد، می گفت: ما در بیابانی مسطح نفس  می کشیم . هیچ خاکریز یا مانعی سخت بین ما و کسانی که احاطه مان کرده اند حایل نیست ما روز ها در زمین های مرطوب راه می رویم و سیگار می کشیم و شبها تنها انتظار ، وفقط شخصی تصمیم بگیرد که کارهای روز را درشب ادامه دهد تنها ارتباط بین ما و کسانی که احاطه مان کرده اند ایجا د می شود ، آن هم شکافی ست به قطر 4 م م در سطحی از چروک.

ما 20 نفر بودیم . 20 نام ، 20 جسم و 20 شکل متفاوت ... دسته ای

فراموش شده در جنگ با افرادب  بی نام ...

هیچ یک از ما زن یا مردی از آنها ندیده و یا حتی با اشخاصی که آنها را دیده باشند برخورد نکرده است . حتما آنها شبیه مورچه ها اجساد خود را به کول می گیرند و به مکانی نا معلوم می برند.

هفته ها و ماه ها می گذد …. جریان مداوم ، انتظار، ما دیگر نه سیگار برای کشیدن داریم و نه توان راه رفتن . ارتباط  بین ما و مرکز، کسانی که احاطه مان کرده اند و یا حتی بین خودمان وجود نداشت. کلمات کم کم فرم دفعیات به خود می گیرد طوری که هر کدم ما تاثیری که یک واژه بر دیگری می گذاشت ، تنها حیرت می کنیم . هیچ گونه ارتباط بین مفاهیم درونی منتحب برای انتقال و کلماتی که بر زبان می آمد وجو نداشت. پس حیرت آور نبود اگر یک هم قطار برای انتقال مفهوم همدلی به همقطار دیگر از زبان گلوله استفاده کند.

تاثیری به قطر 4 م م ، تاپایدار،آوا مدار و انعکاسی دور. صدای کبک یا بلدرچینی که بیشه را بی گمان مکان امن خطاب می کند. و همچنان که پایان می یابد در خون دلمه شده و صدای در هم آمیختگی دندان ، و گوشت داغ جندار، توازن با احتساب وزن در دو شکل متفاوت ، کشتن ، زیستن یا چیزی شبیه التزام موجود نر به کوجود  ماده.

آیا کسی می دانست که ما از کدام راه می رویم؟

و تنها من ، من ، بی شکل یا تاثیری چون حیرت ، که بر نامی گذاشته شود.

هم اتاقی من " شیطانی" خوابیده است!

شیطانی خوابیدن اصطلاحی است که به شکل خاصی از خوابیدن اتلاق می شود. وقتی که مردی دمر و به نحوی می خوابد که آلت تناسلی اش در تماس و مالش با رختخواب تحریک شود. یعنی دوچارموقعیتی شبیه به همخوابی گردد، می گویند شیطانی خوابیده است و محتمل است این خواب با انزال به پایان برسد.

ولی همیشه این برای من سووال بوده که اول شیطان تصمیم می گیرد در جلد هم اتاقی من حلول کند و او را دمر بخواباند یا اینکه هم اتاقی من تصمیم می گیرد با دمر خوابیدن سرنوشت خوابش را به دست شیطان بسپارد؟

 به هر حال مدتی است که شیطان دارد در اتاق ما بالاو پایین می رود. و اثاث و وسایل ما را زیر نظر می گیرد. ویا عکس های چسبیده به در و دیوار را مانند عکس های یک گالری معتبر تماشا می کند. شاید از همان وقتی که من شروع به نوشتن کردم.

من بدون پیراهن و فقط با یک پیژامه توسی کمرنگ به پا، پشت تنها میز و صندلی اتاق نشسته ام.و می نویسم و تصمیم دارم وقتی نوشتنم رو غلتک افتاد، سیگاری روشن کنم.و همش از این احتمال که نوشته های من نوشته های خودم نباشد و شیطان در جلد من هم نفوذ کند ، می ترسم.

هم اتاقی من شیطانی خوابیده خوابیده است و شیطان هم با پوست صورتی و مو های زبر وسیاه روی سینه اش و دم فنری فلش دارش که از درز پیژامه بیرون زده در فضای اتاق معلق است. و عکس تمام قد خانوم جنیفر لوپز را که مایو دو تکه به تنش دارد و موهایش را جلوی دوربین پریشان میکند را، به دقت یک گرافیست حرفه ای که در یک گالری معتبر ا ثر یکی از جوانان مستعد تازه کار را تجزیه و تحلیل  می کند تا برای خود توشه به سزایی بردارد ، نظاره گر است.

پیشنهاد؛برای شیطان صورتی و متفکر این داستان ، شیطون اسم برازنده تری نیست؟!

البته من سرم به نوشتنم گرم است و سیگارم را هم روشن کردم و اصلا نمی بینم که او در چه حالی است. فقط حس کردم که دارد با نگاه نظرم را راجع به عکس جویا می شود. و از رضایت لبخند کم رنگش و تیزی که در چشمانش بود مطمئن هستم که باید جوابم تائیدامیز باشد. اما وقتی به این عمل اقدام می کنم که او رویش را به سمت عکس بر گردانده.

و من طوری دود سیگار را به سمت او فوت می کنم که سهوی جلوه کند. با دستش دود جلوی صورتش را کنار زد و نگاه کوتاهی از روی دلخوری به من انداخت و رفت سراغ نقشه جغرافیا ، البته من همان لحظه که دود به صورت او رسید با ابروهایی بالا رفته و نگاهی معصومانه عذرخواهی خودم را نمایش دادم.

هم اتاقی من در خواب غلتی زد وبه پشت برگشت وآگاه نیست که باش روی صورتش قرار گرفته و نفس کشیدنش را مشکل می کند.

شیطون دارد نقشه بزرگ روی دیوار را بر انداز می کند.از دریای خزر شروع کرد، راهها را پی می گیرد. از گرگان به مشهد می رود.قطع می کند. بر می گردد تبریز. روی تهران دقیق می شود.

شاید دارد بین این نقشه و تصویر واقعی که خودش می توانست از آسمان ببیند شباهتی پیدا می کند. مثلا رنگ سبز جنگل و قهوه ای  کوه و ... تا مرحمی برای  تسلای غم غربتش باشد. یا شاید هم این مسئله ذهنش را در گیر کرده که انسانها هم به چیزی احتیاج دارند شبیه به تصویری که او از بالا دیده است.

وقتی دوباره برگشت سر اندام خانوم لوپزمتوجه شدم همیچین گمانهایی در مورد یک شیطون خیلی زیاد بود.

قبل از این که دوباره محو تماشای پیکر نیمرخ داخل عکس شود یک دور توی اتاق زد و گویا چیزی بالای کمدنظرش را جلب کرداما بی اعتنا به سراغ عکس بر میگردد.کنجکاوی من بر انگیخته شد.اما از ترس اینکه تهمت مراوده داشتن و گفتگو با شیطان را از خودم دور کنم از ابراز پرسشم خودداری می کنم. برای اینکه این کنجکاوی از سرم بپرد به نوشتنم بیشتر دقیق  می شوم.

هم اتاقی من که پیرهن تنش نیست و فقط پیژامه دارد.دوباره پوزیشنش را دارد به هم می زند. به بغل می غلتد، جنینی می شود و بالش را با فشار فراوان در بدن جمع شده خود می کشد.

حرکات او گویا باعث بر هم خوردن تمرکز دلخواه شیطون می شود.یک چرخ دیگر دور اتاق می زند وبا حالت نشستن بوداوار آمده در فضای بالای سرم.حتی تماس فلش سیاه رنگ ته دم فنری اش را با موهایم حس کردم.می خواهد نوشته هایم را بخواند؟ من بدون هیچ حرکتی که جلب توجه کند ترس و دلهره خودم از دخالت غیر قابل فاش شدن و غیر قابل مقاومت شیطون مخفی نگه می دارم.به هر حال او خیلی دقیق نشد. باز هم رفت سراغ نقشه و اینبار شهر ها را یکی یکی به سمت جنوب می پیماید.تهران-قم-دلیجان- اصفهان-... آباده ... شیراز ....

حدس می زنم چیزی به رفتن شیطون نمانده باشد.

به خلیج فارس هم که رسید!

یک نگاه به اطراف میاندازد که کاری را ناتمام باقی نگذاشته باشد.و به قصد خارج شدن به سمت مرکز سقف میرود اما سرش به سختی به سقف می خورد. آویزان رو هوا بر می گردد و سنگین وشماتت آمیز به من خیره می شود.

اما من که عذر موجهی ندارم. با نگاهم می خواهم این غافلگیری را به جز شوخی تلقی نکند. هر چند حالتم خیلی تصنعی است اما به نوشتنم ادامه می دهم.دوباره به سمت سقف می رود . اینبار بدون مشکل از آن رد می شود.

حالا هم اتاقی ام بیدار می شود.

                                     10/5/86

                                     پادگان